Boek pas nu gelezen; had moeite het weg te leggen, behalve soms bij het middendeel dat gaat over het opbouwwerk in Chicago; dat is wat lang en gedetailleerd. Toch ben ik ook daarin achter elkaar door blijven lezen. Schrijven en vertellen kan Obama in elk geval ook.
Dit verhaal van een onophoudelijke, indringende en soms smartelijke zoektocht naar identiteit, maakt duidelijk dat Obama de vraag "wie ben ik?" heeft leren vertalen in twee andere: "bij wie en wat wil ik horen?" en "voor wie en wat wil ik zorgen?" In het moeizaam bevochten antwoord op die twee vragen vindt hij de oplossing voor zijn pijnlijk beleefde isolement; en dat van zijn niet-blanke landgenoten. In de duidelijkheid en gemoedsrust over zijn ethnische roots vindt hij de ruimte om de grenzen van zijn 'horen bij' en 'zorgen voor' op te kunnen schuiven tot... ja, waar stopt dat bij hem?
Iemand die zijn identiteit niet op de eerste of enige plaats zoekt en vindt bij zichzelf, maar in zijn betrokkenheid op anderen, en die daar zo menselijk, meeslepend en grensverleggend vorm aan kan geven, die heeft een gelouterd, dienend leiderschap verworven van het soort dat ons de weg kan wijzen naar ver 'voorbij de crisis'.
En dan bedoel ik niet de 'crisis' in engere zin - de financiële en economische - maar de culturele, morele en spirituele crisis waarin de Westerse wereld zichzelf heeft gestort. De crisis van de eenzame 'ik', die zichzelf dient te ontwikkelen en ontplooien en het aan zichzelf te wijten heeft als dat niet slaagt, die bezig hoort te zijn met de pursuit of happiness ten eigen behoeve, die zich toelegt op 'rationele nutsoptimalisatie', die hebzucht moet koesteren want die met het najagen van eigen belang de markt en dus de wereld een goede dienst bewijst... Die crisis dus; het door de remmen geschoten, tot in het absurde doorgevoerde uitpellen van het individu uit zijn context, waardoor hem en haar de menselijkheid ontvalt. En daarmee de basis voor eigen en onderling vertrouwen en geborgenheid.
De hemel weet dat Obama dit leiderschap hard nodig zal hebben om mededogen en menselijke maat, op de schaal van een hele natie, ook publiekelijk te verankeren. Dat morele leiderschap ligt nu in de weegschaal tegenover de common wisdom en business savvy van voornamelijk cynisch en keihard lobbyend eigenbelang: 6 geregistreerde lobbyists op elke Representative en Senator.
Ik leefde al intens met Obama mee, maar na dit boek bijt ik er ook nog bij op mijn nagels...
Maar stel - wat ik vurig hoop - dat hij er dáár in zou slagen... waar waren wij, waar zijn wij dan, Nederlanders? Of moet ik zeggen "Hollanders"? Wij met onze traditie van solidariteit, van bereisde wereldwijsheid, van de menselijke maat, van samenwerken of verdrinken? Gaan we de USA dadelijk weer nadoen? Of vinden we zelf de aansluiting met onze allerbeste tradities om er onze nieuwe toekomst - en wie weet, zoals ooit, mede ook die van anderen - mee vorm te geven? Op wie wachten we eigenlijk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten